«Οι ημέρες του ΄Ιμερου» ατομική έκθεση της Κατερίνας Καραγιάννη-Ιατροπούλου στη Δημοτική Πινακοθήκη Πειραιά

Η Κατερίνα Καραγιάννη Ιατροπούλου παρουσιάζει την καινούργια της δουλειά !
Την Δευτέρα 8 Σεπτεμβρίου, στις 8 μμ., και υπό την αιγίδα του Δήμου Πειραιώς, θα γίνουν τα εγκαίνια της έκθεσης της Κατερίνας Καραγιάννη-Ιατροπούλου με τίτλο: «Οι Ημέρες του Ίμερου», στη Δημοτική Πινακοθήκη του Πειραιά εκεί που ήταν το παλιό ταχυδρομείο, στο όμορφο μέγαρο του Τσίλερ, ( Φίλωνος 29), κοντά στο Δημοτικό Θέατρο, που θα διαρκέσει μέχρι τις 14 Σεπτεμβρίου. Ώρες λειτουργίας της έκθεσης ( 6μμ – 9μμ).




Η κριτικός και ιστορικός τέχνης Αθηνά Σχινά γράφει για την έκθεση:

«Η Κατερίνα Καραγιάννη – Ιατροπούλου είναι μια χαρισματική εικαστική δημιουργός.

Μπορεί με άνεση να διαπραγματεύεται εκφραστικά, διάφορα ιδιώματα, από εκείνα π.χ. της νέας παραστατικότητας, του σύγχρονου εξπρεσιονισμού, μέχρι ορισμένα που χαρακτηρίζουν την χειρονομιακή αφαίρεση.

Όποιο στοιχείο επιλεκτικά, συνδυαστικά και ρυθμοτεχνικά χρησιμοποιεί, είναι βαθειά αφομοιωμένο και μεταπλασμένο σε μια προσωπική, δική της γραφή. Η οποία και στοχεύει στην ανάδειξη της ατμόσφαιρας, του ύφους και των δονήσεων που της προκαλεί η εκάστοτε πραγματικότητα.

Τα ερεθίσματα που η ζωγράφος αντλεί από το περιβάλλον ή από ό,τι συγκινεί κάθε φορά το βλέμμα της, έχει την ικανότητα να τα εσωτερικεύει, αποδίδοντας στις επιφάνειές της την «ποιητική» της εικόνας.

Έτσι ώστε προσελκύοντας τον θεατή, να τον μετατρέπει σε συμμέτοχο μιας ουσιαστικότερης αλήθειας που λαμβάνει, αφ’ ης στιγμής εκείνος, αβίαστα από την πλευρά του, καθώς προσεγγίζει τα έργα της, κινητοποιεί τον νου και ταυτόχρονα δραστηριοποιεί την φαντασία του.Κι αυτό, προκειμένου να συλλάβει και κυρίως να αισθανθεί, τα ανεπίληπτα και αδιόρατα ψήγματα ζωής, που αφήνει αυτή η αλήθεια στο πέρασμά της.







Ανεβαίνω στο τόξο της Ίριδας

Θρυμματίζω το βιτρό του ουρανού

Ανασαίνω τον αέρα της δύναμης

Απ' τον αιθέρα της ψυχής,

Και μέσα απ τα Υπόγεια της Δύσης

παίρνω το δρόμο για τον Οίκο της Θεάς.

Από πάνω Γαλάζιοι Αετοί Μου δείχνουν τον δρόμο

Μια τρελή μάγισσα μου γνέφει:

Δεν έκανα λάθος.

Μπροστά μου το κόκκινο τούνελ

Εκεί που ανοίγεται η απέραντη Υγρή Φωτιά Εκεί που ο αέρας παρασύρει από κάτω προς τα πάνω

Εκεί που τα μυστικά της πέτρας Μιλάνε τη γλώσσα των σπηλαίων.

Εκεί, η Πύλη που χωρίζει το έξω από το μέσα,

Γκρεμίζεται.

Όλα έχουν μια πρωτόγευστη

Μοβ Μυρωδιά.

Και από κάτω, οι Λευκοί Κύκνοι,

Γλιστρούν στις μαλακές λίμνες.



* Άραγε λοιπόν, είναι η ματιά μου που βλέπει τα πράγματα ανατρεπτικά, αλλιώτικα, απρόοπτα, απροσδόκητα, άλλοτε καταμόβ, άλλοτε κατακόκκινα; * Ή είναι τα ίδια αυτά, τα πράγματα, έτσι που πέφτουν επάνω μας πια, που μετατρέπονται σε ανοιχτές πύλες και με καλούν να τα αφουγκραστώ οπτικά; * Είναι άραγε το Φως, ή μήπως η απόσταση που δημιουργεί την ‘Ελξη, ανάμεσα στον Παρατηρητή και το Παρατηρούμενο; * Ίσως όμως, πίσω από όλα αυτά, είσαι Εσύ τελικά, που κοιτάζεις αυτό που βλέπω κι απ αυτή την επαφή γεννιέται κάτι πάνω σε άγραφη λευκή επιφάνεια, το οποίο ως τότε δεν υπήρχε, μήτε στη Φύση, μήτε στην ως εκείνη τη στιγμή, γνωστή ζωή μας, έτσι όπως αυτή διεξάγεται πλέον.

* Κι αυτό, ακόμη το ψάχνω..

-------------------------------------------------------------------

Ποίημα της Κατερίνας Καραγιάννη από το μυθιστόρημά της το Ψώνιο εκδόσεις Λιβάνης.


Συνοπτικό Εργοβιογραφικό:

Η Κατερίνα Καραγιάννη Ιατροπούλου γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Πέρασε από τη δημοσιογραφία, (ΤΑ ΝΕΑ, ΠΡΩΤΗ, ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ, ΕΘΝΟΣ, ΤΟ ΑΡΘΡΟ, PLAYBOY, ELLE, ΚΡΑΤΙΚΗ ΡΑΔΙΟΦΩΝΙΑ) και παράλληλα ζωγράφιζε. Από ένα χρονικό σημείο και μετά, αυτό το «παράλληλα» έγινε αποκλειστική διαδρομή στα χρώματα, στις φόρμες και στο παιχνίδι του φωτός με τη σκιά, σπουδάζοντας ελεύθερα από εργαστήρι σε εργαστήρι, πάνω σε όλα αυτά. Έχει εκθέσει ατομικά και ομαδικά στην Ελλάδα και στο εξωτερικό: Γκαλερί Ζυγός, Πνευματικό Κέντρο Δήμου Αθηναίων, Τεχνόπολις, Λαύριο, Δημοτική Πινακοθήκη και «Φάμπρικα» Μυκόνου, CHILI ART GALLERY, “Πολυχώρος Πολύτροπον”, και το έργο της ταξίδεψε στην Περιοδεία της Διεθνούς Ομάδας Τέχνης «Αthens Art με άξονα την Αγία Πετρούπολη.
Έχει φιλοτεχνήσει εξώφυλλα βιβλίων κι έχει επιμεληθεί εικαστικά προγράμματα και ντοκιμαντέρ της ελληνικής τηλεόρασης. Έργα της υπάρχουν σε δημόσιους χώρους (Δημοτική Πινακοθήκη Μυκόνου, Πρεσβεία της Χιλής) καθώς και σε ιδιωτικές συλλογές. Είναι μέλος του ΕΕΤΕ. Ζει και εργάζεται στα Καλύβια του Αρχαίου Θορικού.














































Από το προφίλ της στο fb Katerina Karagianni Iatropoulou οι φωτογραφίες των έργων της καθώς και τα κάτωθι :
Σπούδασε στο Deree College

Στο παρελθόν: 1o Λύκειο Αγίας Παρασκευής

Τόπος καταγωγής: Athens, Greece

Παντρεμένη με τον Δημήτρη Ιατρόπουλο

Aπό το τοίχο του συγγραφέα ποιητή στιχουργού Δημήτρη Ιατρόπουλου "έκλεψα " τα πολύ όμορφα αληθινά συγκινητικά τρυφερά λόγια του για την Κατερίνα του

8 ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ: Η ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΚΑΤΕΡΙΝΑΣ ΜΟΥ

ΣΤΗ ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΠΙΝΑΚΟΘΗΚΗ ΤΟΥ ΠΕΙΡΑΙΑ, ΔΕΥΤΕΡΑ ΣΤΙΣ 8 ΤΟ ΒΡΑΔΑΚΙ Η ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΜΟΥ ΕΚΘΕΤΕΙ ΤΗΝ ΚΑIΝΟΥΡΓΙΑ (ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΗ) ΔΟΥΛΕΙΑ ΤΗΣ

ΘΑ ΕΙΜΑΙ ΞΕΧΩΡΙΣΤΑ ΧΑΡΟΥΜΕΝΟΣ ΝΑ ΣΑΣ ΑΝΤΑΜΩΣΩ ΕΚΕΙ ΝΑ ΤΑ ΠΟΥΜΕ ΚΙ ΑΠΟ ΚΟΝΤΑ, Σ’ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΕΙΚΑΣΤΙΚΗ ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΠΟΥ ΘΑ ΣΤΟΛΙΣΕΙ ΤΟ ΕΜΠΑ ΤΟΥ ΦΕΤΙΝΟΥ ΜΑΣ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟΥ ΜΕ ΑΚΡΙΒΕΣ ΜΝΗΜΕΣ ΚΑΙ ΠΑΝΑΚΡΙΒΕΣ ΠΡΟΣΔΟΚΙΕΣ

ΑΠΟ ΜΙΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΟΥΣΑ ΜΟΝΟΝ ΟΤΑΝ ΠΡΕΠΕΙ ΚΑΙ ΠΟΥ ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ ΜΕ ΤΟ (ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟ) ΧΑΡΙΣΜΑ ΠΡΩΤΑ Ν’ ΑΓΑΠΑΕΙ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΝΑ ΥΠΟΛΟΓΙΖΕΙ..

-------------------------------------------------------------------------------------

Δημήτρης Ιατρόπουλος

23 Αυγούστου στις 12:28 μ.μ. ·

Φωτογραφία από από την έκθεση 21 Καλλιτέχνες του Σαρωνικού Γαβρίλος Γωγώ Μιχάλη στο ΠΕΣ ΠΟΛΥΤΡΟΠΟΝ : Κατερίνα και Δημήτρης το ζεύγος Ιατρόπουλου μπροστά στο υπέροχο έργο της καλλιτέχνιδας




Aπό αριστερά η εικαστικός Πέγκυ Γραφάκου, η γράφων το άρθρο Πετρούλα Σίνη, ο συγγραφέας Δημήτρης Ιατρόπουλος και η ζωγράφος δημοσιογράφος Κατερίνα Καραγιάννη Ιατροπούλου



Πίνακας της Κατερίνας Καραγιάννη Ιατροπούλου που στάθηκε πηγή έμπνευσής μου http://petroulasini.blogspot.gr/2014/05/blog-post_3343.html .
O τίτλος του ποιήματός μου παραφράζοντας τα λόγια του Δημήτρη Ιατρόπουλου
" όσο απομακρυνόμαστε δείχνει πιο αυστηρός " δείχνοντας μου τον πίνακα της συζύγου του στην έκθεση του ΠΕΣ ΠΟΛΥΤΡΟΠΟΝ. http://poihtikakailogotexnikaanalogia.blogspot.gr/2014/09/blog-post_7.html


Διαβάστε επίσης :
Η ζωγράφος Κατερίνα Καραγιάννη - Ιατροπούλου "Θυμάται..."

Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην –πάντα- αγαπημένη Αθήνα. Πέρασα από τη δημοσιογραφία ( εφημερίδες: ΤΑ ΝΕΑ, Πρώτη (η ιστορική), ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ, ΕΘΝΟΣ, ΤΟ ΑΡΘΡΟ, περιοδικά Playboy, ELLE, EINAI, κρατικό ραδιόφωνο) και παράλληλα ζωγράφιζα.
Από ένα σημείο και μετά αυτό το ‘παράλληλα’ έγινε αποκλειστική διαδρομή στα χρώματα, στις φόρμες και στο παιχνίδι του φωτός με τη σκιά, σπουδάζοντας ελεύθερα πάνω σε όλα αυτά. Έχω εκθέσει ατομικά και ομαδικά στην Ελλάδα και στο εξωτερικό (Γκαλερί Ζυγός, Πνευματικό Κέντρο Δήμου Αθηναίων, Τεχνόπολις, Λαύριο, Μύκονο καθώς και στη ρωσική περιοδεία της διεθνούς ομάδας Τέχνης “Athens Art” με άξονα την Αγία Πετρούπολη).
Έχω φιλοτεχνήσει εξώφυλλα βιβλίων κι έκανα την εικαστική επιμέλεια σε προγράμματα και ντοκιμαντέρ της ελληνικής τηλεόρασης.
Έργα μου υπάρχουν σε δημόσιους χώρους (Δημοτική Πινακοθήκη Μυκόνου, Πρεσβεία της Χιλής…) καθώς και σε ιδιωτικές συλλογές. Είμαι μέλος του ΕΕΤΕ. Ζω και εργάζομαι στα Καλύβια του Αρχαίου Θορικού.
Θυμάμαι…
…την πιο σκληρή αλήθεια: «Όλα είναι ένα ψέμα-μια ανάσα, μια πνοή- σα λουλούδι κάποιο χέρι- θα μας κόψει μιαν αυγή». Η μόνη αλήθεια. Σκληρή αλλά και ανακουφιστική.
…μια έντονη μυρωδιά των παιδικών μου χρόνων:Οι άκρες των χειλιών της μάνας μου όταν με φιλούσε μικρό κοριτσάκι που μόλις είχαμε φάει από μια φέτα πορτοκάλι. Αυτά, τα πορτοκαλιστά, χειμωνιάτικα φιλιά μας στα δροσερά μας μάγουλα.
…την ωραιότερη εκδρομή: με το Δημήτρη, στην Ισπανία, πριν από τρία χρόνια. Από πόλη σε πόλη με τρένο, χωρίς σχεδιασμό, ελεύθεροι κι ωραίοι, με γέλια και πολλή πολλή χαρά.
…το αγαπημένο μου παιχνίδι: «Ο δολοφόνος με το κλείσιμο του ματιού». Ήμουν είκοσι όταν το παίζαμε με τα παιδιά στην εφημερίδα. Μοίραζε κάποιος τα σπιρτόξυλα κι όποιος είχε το κομμένο ήταν ο δολοφόνος. Απίστευτο παιχνίδι, τελείως χαζό για τους μεγάλους. Ακόμα και αργότερα όταν κατάφερνα να πείσω την παρέα να το παίξουμε η αδρεναλίνη ανέβαινε στα ύψη. Τελευταία σταματήσαμε να το παίζουμε πια, γιατί τη θέση του πήραν οι πραγματικοί Δολοφόνοι, αυτοί που σκοτώνουν όνειρα και ζωές υπογράφοντας λεόντειες συμβάσεις με τη μοίρα των λαών. Και τώρα ακόμα όμως η αδρεναλίνη ανεβαίνει πραγματικά επικίνδυνα.
…μια ανομολόγητη αμαρτία: Αμαρτία εξομολογούμενη, ουκ εστίν αμαρτία.
…μια στιγμή απελευθέρωσης: Όταν αισθάνθηκα ότι μπορούμε να ζήσουμε οι δύο μας ο-που-δή-πο-τε. Φτάνει να είμαστε γεροί και μαζί.
…την πρώτη μου επανάσταση: Όταν έκανα μια έτσι, στα 24 μου, και κάπνισα για πρώτη φορά μπροστά στον πατέρα μου. Δεν είχα ξεκινήσει πολύ νωρίς το κάπνισμα, αλλά ένιωθα σα να τον κοροϊδεύω αν κάπνιζα μια ζωή κρυφά του.



…τη στιγμή που δεν είχε επιστροφή:Κάθε δρόμος που άνοιγε στη ζωή μου δεν είχε επιστροφή. Είχε μόνο έξοδο.
…το αξέχαστο χρώμα μια εικόνας: Όλα τα μωβ που έχω ζωγραφίσει και, φαντάζομαι, αυτό το χρώμα της τελευταίας εικόνας που θα πάρω μαζί μου φεύγοντας.
…το πιο πικρό δάκρυ: Για τον πατέρα μου. Την μάνα μου. Την αδελφή μου.
…το όνειρο που με ξαγρύπνησε: Για να ήταν ικανό να με ξαγρυπνήσει θα πει πως θα είχε εξαιρετικό ενδιαφέρον. Οπότε γιατί να ξαγρυπνήσω και να το χάσω…
…το μυστικό που διέρρευσε: Ουδέν μυστικόν-κρυπτόν υπό τον ήλιο (κι ευτυχώς δηλαδή).
…την απροσδόκητη γοητεία: Στα πρώτα νεανικά χρόνια που όλα φαίνονται καινούργια και προς ανακάλυψη: οι λέξεις, τα νοήματα, οι δρόμοι, οι ματιές, οι έρωτες. Κι αυτή η απίστευτα γοητευτική αυταπάτη πως όλα γεννήθηκαν μόνο για μας, αποκλειστικά.

…το ισχυρότερο άλλοθι: Δεν υπάρχουν ισχυρά άλλοθι όπως δεν υπάρχει και τέλειο έγκλημα.
…το ανεκπλήρωτο θέλω: Έχω εκπαιδεύσει τα «θέλω» μου δίπλα στα «μπορώ» μου. Έτσι είμαστε ευχαριστημένοι και οι… τρεις. Θέλω όμως να (και θα) πετάξω μια μέρα πάνω από τα κύματα. Κι αφού δεν μπορώ πάνω σ’ έναν αετό, θα μπορέσω να το κάνω, πιστεύω πάνω σε ένα parapente.
…την εντονότερη σύγκρουση: Κάθε φορά που αποφασίζω να τσακίσω ένα κομμάτι εγωισμού. Δίνω μια γερή, κι ύστερα το σπάζω σε μικρά μικρά κομματάκια, μέχρι να γίνει σκόνη. Τη κρατάω στο χέρι μου και την αποχωρίζομαι με απόλαυση φυσώντας τη να την παρασύρει ο αέρας.
…μια χαρακτηριστική γεύση: Όλα έχουν μια πρωτόγευστη, μοβ μυρωδιά.
…μια επαναλαμβανόμενη φαντασίωση: Κάτι, δηλαδή, σα νεύρωση; Όχι, επαναλαμβανόμενη. Μία κάθε φορά.
…το ελάττωμα μου που αγάπησα: Έτσι ή αλλιώς τα ελαττώματα είναι ανώφελο να τα κυνηγάω. Είναι σαν τη παραφασάδα πάνω στο ύφασμα. Αν σου αρέσει και το αγαπάς, κι έχεις και λίγη δημιουργική φαντασία, το μετατρέπεις σε κάτι. Του δένεις έναν κόμπο, του βάζεις ένα στολίδι, του φοράς ένα λουλούδι, του κεντάς λίγο χρώμα. Αν δεν σου αρέσει και δεν το αγαπάς, το πετάς. Αλλά πετάς τέτοιο ύφασμα;
…την αθεράπευτη ενοχή: Καμία ενοχή. Ούτε για μένα ούτε για άλλον. Όλα γίνονται όπως πρέπει να γίνουν, τη σωστή στιγμή. Εμείς, πιστεύω, πότε βιαζόμαστε, ή πότε αργοπορούμε να δώσουμε τη σωστή ερμηνεία.
…ένα εκκωφαντικό πρέπει: Κάνει τόσο θόρυβο το «πρέπει» που έχω ορκιστεί να μην-πρέπει-να –πρέπει.
…το κάτι που έμεινε αναλλοίωτο: «…και τις πέτρες τις αλλάζει ο καιρός». Μόνο η αγάπη μου.

…έναν ήχο που φυλακίστηκε για πάντα: Εκείνος ο γδούπος που ακούστηκε καθώς σωριαζόταν από τις σφαίρες, το άψυχο σώμα του παππού μου, στο πάτωμα. Ήρθε πρόσωπο με πρόσωπο με τον δεκαεφτάχρονο τότε πατέρα μου που τον είχε κρύψει ο παππούς κάτω από το κρεβάτι για να τον γλιτώσει. Ήταν Δεκέμβρης του 44. Εκείνο το «γντουπ» ταξίδεψε στο χρόνο και φυλακίστηκε στο γονεϊκό μου dna.
…το πιο μελαγχολικό μου βράδυ:Έχει μια γλύκα το μελαγχολικό αλλά και το βράδυ. Ζευγαρώνουν τέλεια τα δυό τους. Κι αν τα αφήσεις να γλιστρήσουν ως το ξημέρωμα μπορεί να γεννηθεί ένα έργο, ένα ποίημα, μια ωραία αυγή.
…τη στιγμή που άλλαξε τη ροή των πραγμάτων: Όταν γεννήθηκα. Τότε μου φαίνεται άλλαξε η ροή των πραγμάτων μου.
…την προδοσία που δέχτηκα: Αυτή των ημερών μας…
…την πληγή που άνοιξα: Συνειδητά, τουλάχιστον, ούτε άνοιξα, ούτε έξυσα.

Υ.Γ. Ύστερα από την προσωπική μας επικοινωνία , όπου ζήτησα στην Κατερίνα Καραγιάννη Ιατροπούλου να γίνει η δημοσιογράφος του εαυτού της μια και ήταν δημοσιογράφος .

Μου απάντησε : " ...τώρα, όσο για το << δημοσιογράφος>> αν και λένε οτι μια φορά δημοσιογράφος , είσαι για πάντα, εγώ επισήμως έχω αποποιηθεί αυτή την ιδιότητα καθώς πλέον και εδώ και πολλά χρόνια έχω αφιερώσει τη ζωή μου στη ζωγραφική."


Όπου θυμήθηκα ένα δημοσίευμα που είχα διαβάσει ψάχνοντας για εκείνην στο ίντερνετ για άλλο άρθρο μου όταν πρωτογνωριστήκαμε ... σας το παραθέτω :

Κατερίνα Ιατροπούλου: Νεραϊδένια ζωγράφος

Της Ιουστίνης Φραγκούλη

Στη μνήμη του συναδέλφου Γιώργου Κοίλιαρη, που υπέκυψε στα τραύματα μιας ζωής επικίνδυνων ανταποκρίσεων απο το μέτωπο . Σε όλους αυτούς που αγαπήσαμε και μας εγκατέλειψαν ξαφνικά χωρίς κουβέντα.

Την Κατερίνα Καραγιάννη τη γνώρισα στην πρωτόλλεια εργασιακή μου σχέση με την εφημερίδα «Πρώτη», που βρισκόταν κάπου μακρυά στην Πατησίων με εκδότη τον πατέρα της Ηλέκτρας και σημερινό εκδότη μου στο "Ημερολόγιο Αβάνας" Χρήστο Καλογρίτσα.

Ημασταν μια ομάδα νεαρών δημοσιογράφων με όρεξη και ζέση για τη δουλειά, με πάθος και απόλυτη ειλικρίνεια μεταξύ μας, με τρελλό κέφι για πάρτυ και ξεφαντώματα μετα τις σκληρές ώρες του ρεπορτάζ. Ανάμεσά τους πολλοί γνωστοί και συμβιβασμένοι σήμερα μεγαλοδημοσιογράφοι, κάποιοι που έφυγαν ξαφνικά κι αναπάντεχα απο τη ζωή και άλλοι πιό ονειροπόλοι, που στράφηκαν στην τέχνη ή σε άλλες εναλλακτικές μορφές γραφής δίνοντας διέξοδο στα όνειρά τους.

Στην τελευταία κατηγορία ανήκει η Κατερίνα Καραγιάννη, που ξεκίνησε απο την ποίηση, μπήκε στη δημοσιογραφία και βγήκε νικήτρια, αναμετρώμενη με τον άγραφο μουσαμά της εικαστικής τέχνης.

Ηταν η ομορφότερη γυναίκα που είχα δεί ποτέ σε δημοσιογραφικά έδρανα. Ψηλή, χυμώδης, με σγουρά μαλλιά και δύο εκφραστικά μάτια, έκοβε την ανάσα των ανδρών συναδέλφων στο πέρασμά της. Αναστέναζε ολάκερη η Πρώτη όταν καθόταν στο γραφείο, αλλά εκείνη με την αφοπλιστική αφέλεια ενός παιδιού δεν φάνηκε ποτέ να συνειδητοποιεί το απόλυτο κάλλος της θηλυκότητάς της.

Γελούσε και σκόρπιζε το γάργαρο γέλιο της παντού. Δεν συναγωνιζόταν κανένα και τίποτα, ήταν ευχαριστημένη με την καθημερινότητα που κυλούσε στη γυναικεία σελίδα υπο τον τίτλο «Πέντε Γυναίκες Γράφουν» ( Αρτεμις Τζίτζη, Κατερίνα Καραγιάννη, Βίκη Σαντοριναίου, Σοφία Πατραμάνη και Ιουστίνη Φραγκούλη αν δεν με απατάει η μνήμη μου και η μνήμη της Κατερίνας!)

Τα Σαββατοκύριακα κυλούσανε μέσα σε εκδρομές- με κατεύθυνση προπάντων την αγαπημένη Λευκάδα- και η Κατερίνα αναδυόταν απο τη θάλασσα σαν Αφροδίτη των ονείρων. Στο νησί μου κατάφερε να σαγηνεύσει τους πάντες με την ομορφιά της και προπάντων με εκείνη την απίστευτη αθωότητά της.

Εκτοτε χαθήκαμε για τα καλά. Εμένα ο δρόμος με έφερε στο Μόντρεαλ κι εκείνη συνέχισε στην Αθήνα. Δεν είχα νέα της επι μια εικοσαετία τώρα. Και ξαφνικά ένα βράδυ έφθασε στο μέιλ μου ένα τρυφερό γράμμα απο την Κατερίνα Καραγιάννη-Ιατροπούλου που ξαναμπήκε δειλά στη ζωή μου για να μου θυμίσει την υπέροχη αθώα οικειότητα των νεανικών μας χρόνων.Η Κατερίνα Καραγιάννη έχει παντρευτεί το μεγάλο στιχουργό και ποιητή Δημήτρη Ιατρόπουλο , που έχει δώσει απο τα μεγαλύτερα αριστουργήματα στο έντεχνο ελληνικό τραγούδι.

Ετσι η Κατερίνα Ιατροπούλου ζεί στα Καλύβια Αττικής με τον αγαπημένο της κι εκτός απο τη στήλη των εικαστικών στην εφημερίδα Αρθρο, έχει εγκαταλείψει τη δημοσιογραφία της επιβίωσης. Η Κατερίνα έβαλε το νεραϊδένιο της ταλέντο στο πινέλλο και ζωγραφίζει σήμερα πανέμορφα έργα, που αναδίδουν αυτή τη δική της αισθαντική ματιά για τον κόσμο.

Δεν γνωρίζω περισσότερα για την πορεία της παρεκτός για μια έκθεση που έκανε πριν απο μερικά χρόνια στη γκαλερί Ζυγός, «Σαν μαγεμένο το μυαλό μου φτερουγίζει,» δανεισμένο από τον στίχο του κλασικού ρεμπέτικου του Δημήτρη Γκόγκου-Μπαγιαντέρα.
Φαινομενικά ανεικονικά, αλλά με άρτια σύνθεση και σφιχτή δομή που δείχνει την ωριμότητά της, τα έργα της χαρακτηρίζονται από μια έντονη ονειρική διάθεση. Η έκθεση πλαισιώνεται και από επιλεγμένα έργα που δείχνουν την πορεία της νέας ζωγράφου μέχρι την τωρινή της δουλειά», όπως αναφέρει η δημοσίευση.

Μου έστειλε κάποια απο τα έργα της , τα οποία μοιράζομαι μαζί σας σε φωτογραφίες, κι ενώ δεν είμαι εικαστικός, το ένστικτό μου με οδηγεί να διακρίνω στο έργο της μια γνησιότητα που αποπνέει αυτή η αιώνια αναζήτηση της αληθινής καλλιτέχνιδας.

Είμαι περήφανη και συγκινημένη που μια γυναίκα της δικής μου δημοσιογραφικής γενιάς ξέφυγε απο το ρεύμα, έκλεισε τ΄αυτιά της στις σειρήνες της τηλεόρασης και ζωγραφίζει στο μουσαμά όσα της λέει η ψυχή της, το πνεύμα της και το αλάθητο αισθητήριο της δημιουργικής της φύσης. Είμαι περήφανη που μια υπέροχη ζωγράφος είναι η χθεσινή και η σημερινή και η παντοτινή μου φίλη Κατερίνα Καραγιάννη- Ιατροπούλου.

Και οι διαρκείς και προστιθέμενες φυγές των κοινών φίλων μας ενώνουν, έτσι δεν είναι Κατερίνα;











Αναρτήθηκε από Justine Frangouli τις 16/11/2008 http://ioustini.blogspot.gr/2008/11/blog-post_16.html

Πηγές :

http://olympia.gr/tag/
http://www.mediasoup.gr/
http://www.art22.gr/


http://ioustini.blogspot.gr/2008/11


http://www.peoplenews.gr/

Art 2014 έκθεση με έργα ζωγραφικής χαρακτικής και εκδόσεις τέχνης Επτανήσιων καλλιτεχνών στη σύγχρονη πινακοθήκη VILLA ΡΟΔΟΠΗ του Κώστα Ευαγγελάτου στο Αργοστόλι

ΕΚΘΕΣΗ ΜΕ ΕΡΓΑ ΖΩΓΡΑΦΙΚΗΣ, ΧΑΡΑΚΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΤΕΧΝΗΣ ΕΠΤΑΝΗΣΙΩΝ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΩΝ ΣΤΗ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΠΙΝΑΚΟΘΗΚΗ VILLA ΡΟΔΟΠΗ ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΕΥΑΓΓΕΛΑΤΟΥ ΣΤΟ ΑΡΓΟΣΤΟΛΙ





Την Τετάρτη 3 Σεπτεμβρίου 2014, ώρα 8 μμ, θα εγκαινιαστεί ομαδική έκθεση με ζωγραφικά και χαρακτικά έργα καθώς και εκδόσεις τέχνης Επτανησίων Καλλιτεχνών, με αφορμή την επέτειο των 150 χρόνων της Ένωσης της Επτανήσου με την Ελλάδα (1864-2014).
Στα εγκαίνια εισαγωγή στην έκθεση θα γίνει από την Μαράη Γεωργούση, Ιστορικό Τέχνης.

ΠΑΝΑΓΗΣ ΓΑΒΡΙΕΛΑΤΟΣ, ΠΟΡΤΡΕΤΟ, Κ.Ε, ΛΑΔΙ

Τα εκθέματα ανήκουν στη μόνιμη συλλογή του εικαστικού, λογοτέχνη, θεωρητικού της τέχνης Κώστα Ευαγγελάτου, ο οποίος έχει την επιμέλεια της έκθεσης και επισημαίνει:Αν και σημαντικό μέρος της μεγάλης πολιτιστικής κληρονομιάς των Ιονίων έχει αφανιστεί, τα εναπομείναντα οπτικά αχνάρια, τα μνημεία, τα κειμήλια και οι σημαντικές συλλογές επτανησιακής τέχνης σε Μουσεία, Πινακοθήκες και Ιδρύματα, αποτελούν τα "ντοκουμέντα" του πολυποίκιλου φάσματος του επτανησιακού πολιτισμού. Με βάση τα υπάρχοντα δεδομένα διακρίνεται η πορεία αναζήτησης και αυτοπροσδιορισμού που επιδίωξαν ιδεολογικά και πρακτικά οι καλλιτέχνες της νεότερης Ελλάδας.


Ο επτανησιακός χώρος επηρεασμένος μορφωτικά, αισθητικά, εκπαιδευτικά, ταξικά και κοινωνικά, από την δυτικοευρωπαική κουλτούρα, συντέλεσε δυναμικά στη σύμμειξη των βασικών παραμέτρων της νεοελληνικής τέχνης. Η τυπολογική βυζαντινή και μεταβυζαντινή παράδοση με τις εξάρσεις και τις αμυδρές μεταρρυθμίσεις της, η φυσιοκρατική σχολή με τον αρχικό "ιταλίζοντα" προσανατολισμό της συνθέτουν τις βασικές πηγές που αναγέννησαν την ελληνική τέχνη. Διακεκριμένοι επτανήσιοι καλλιτέχνες, ιδιαίτερα του 19ου αιώνα, προσανατολίστηκαν στους αισθητικούς σφυγμούς των ευρωπαικών καλλιτεχνικών κέντρων (Μόναχο, Παρίσι, Ρώμη, Φλωρεντία). Στη συνέχεια κορυφαίοι καλλιτέχνες του 20ου αιώνα συνοδοιπόρησαν με τους θεμελιωτές της σύγχρονης τέχνης στο Παρίσι και τη Νέα Υόρκη και μετείχαν ενεργά στο διεθνές μοντερνιστικό κίνημα, ενώ ορισμένοι νεώτεροι εκθέτουν σε πολιτιστικά κέντρα και γκαλερί του εξωτερικού.
Στο μεταίχμιο των πολιτιστικών αλλαγών και ανακατατάξεων της εποχής μας στον σημερινό επτανησιακό χώρο ανθούν αισθητικά φαινόμενα και προσπάθειες, τόσο θετικά όσο και αμφιλεγόμενα, ενώ μεγάλος αριθμός εικαστικών καλλιτεχνών, τόσο καταξιωμένων επαγγελματιών, μελών του ΕΕΤΕ, όσο και πολλών ερασιτεχνών δημιουργεί και εκθέτει ιδιαίτερα τους θερινούς μήνες.
Με αφορμή την επέτειο των 150 χρόνων της Ένωσης της Επτανήσου με την Ελλάδα, η Σύγχρονη Πινακοθήκη Villa Ροδόπη, με βάση έργα και εκδόσεις τέχνης που ανήκουν στη συλλογή μου από δωρεές καλλιτεχνών, συλλεκτών και και φιλοτέχνων, παρουσιάζει ένα ενδιαφέρον φάσμα των σύγχρονων εικαστικών τάσεων του Ιόνιου χώρου, με αντιπροσωπευτικά έργα ζωγραφικής και χαρακτικής Επτανησίων καλλιτεχνών.
Το εγχείρημα δεν είναι βέβαια μεγάλης εμβέλειας, εφόσον στηρίζεται αποκλειστικά στην ιδιωτική μου πρωτοβουλία, είναι όμως χρήσιμο για να γίνουν μεγάλες εκθέσεις στο άμεσο μέλλον και να αναζωπυρωθούν θεσμοί προβολής και διάδοσης των εικαστικών έργων των Επτανησίων καλλιτεχνών, τόσο του σημαντικού παρελθόντος, όσο και του παρόντος.


ΚΩΣΤΑΣ ΕΥΑΓΓΕΛΑΤΟΣ



-------------------------------------------------
Η έκθεση θα διαρκέσει μέχρι τις 21 Σεπτεμβρίου 2014 και έχει μόνο πολιτιστικό χαρακτήρα.


θα λειτουργεί κάθε Τετάρτη, Πέμπτη, Παρασκευή και Σάββατο από τις 8 μμ- 10μμ.Αντιπροσωπεύονται με έργα τους οι : ΣΠΥΡΟΣ ΑΛΑΜΑΝΟΣ, ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΝΘΗΣ, ΝΤΙΑΝΑ ΑΝΤΩΝΑΚΑΤΟΥ, ΘΕΜΟΣ ΑΥΓΕΡΙΝΟΣ, ΣΠΥΡΟΣ ΒΛΑΧΟΣ, ΠΗΝΕΛΟΠΗ ΒΟΛΤΕΡΡΑ, ΠΑΝΑΓΗΣ ΓΑΒΡΙΕΛΑΤΟΣ, ΝΙΚΟΣ ΓΑΡΜΠΗΣ-Nicofilimon, ΑΓΛΑΙΑ ΓΕΩΡΓΟΠΟΥΛΟΥ, ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑ ΔΕΛΛΑΠΟΡΤΑ, ΓΙΑΝΝΗΣ ΔΕΝΔΡΙΝΟΣ, ΚΩΣΤΑΣ ΕΥΑΓΓΕΛΑΤΟΣ, ΣΑΡΑΝΤΗΣ ΚΑΡΑΒΟΥΖΗΣ, ΣΤΕΛΛΑ ΚΟΜΗΝΑ, ΑΡΙΑ ΚΟΜΙΑΝΟΥ, ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΚΟΡΩΝΑΙΟΣ, ΣΠΥΡΟΣ ΚΟΥΡΗΣ, ΘΩΜΑΣ ΛΕΟΝΤΑΡΙΤΗΣ, ΤΖΕΝΝΥ ΜΕΛΙΣΣΗΝΟΥ, ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΝΙΚΗΤΕΑΣ, ΣΠΥΡΟΣ ΣΟΥΡΤΖΙΝΟΣ, ΜΑΡΙΑ ΣΠΥΡΟΥ, ΜΕΡΟΠΗ ΣΤΕΦΑΝΑΤΟΥ-ΠΡΕΚΑ, ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΣΤΟΥΠΑΘΗΣ, ΚΙΚΗ ΤΥΠΑΛΔΟΥ-ΛΑΣΚΑΡΑΤΟΥ, ΤΙΤΙΚΑ ΦΑΡΑΚΛΟΥ, ΓΙΩΡΓΟΣ ΦΩΚΑΣ, ΜΑΡΙΛΕΝΑ ΦΩΚΑ κ.α.

ΞΥΛΟΓΡΑΦΙΑ ΑΡΙΑΣ ΚΟΜΙΑΝΟΥ

Εκτίθενται επίσης ΕΝΘΥΜΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΛΕΥΚΑΔΙΟΥ ΧΕΡΝ / LAFCADIO HEARN , ΛΕΥΚΩΜΑΤΑ ΚΑΙ ΜΟΝΟΓΡΑΦΙΕΣ ΓΙΑ ΕΠΤΑΝΗΣΙΟΥΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ.

lafcadio, ΕΝΘΥΜΗΜΑΤΑ

ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΠΙΝΑΚΟΘΗΚΗ VILLA ΡΟΔΟΠΗ
Ι. ΜΕΣΟΛΩΡΑ 7 ΚΑΙ ΒΥΡΩΝΟΣ
ΑΡΓΟΣΤΟΛΙ 28100, ΚΕΦΑΛΟΝΙΑ

Είσοδος ελεύθερη.




Τηλ: 2671028501


www.rodopicollection.blogspot.com

Η διάσωση της Βίλλας των Μυστηρίων, Saving the Villa of the Mysteries

Οι εκπληκτικές νωπογραφίες της Βίλα των Μυστηρίων περιλαμβάνουν ένα δωμάτιο με νωπογραφία που θεωρείται ότι απεικονίζει μια μύηση στη λατρεία του Διονύσου, θεού του κρασιού, που απεικονίζεται στο κέντρο του πίνακα. The stunning frescoes of the Villa of the Mysteries include one room with a painted frieze widely considered to depict an initiation rite into the cult of Dionysus, the god of wine, pictured at the center of this panel.



Τη χρονική στιγμή που η Βίλα των Μυστηρίων ανακαλύφθηκε την άνοιξη του 1909, βρισκόταν σε κίνδυνο. Η προστασία που είχε από ένα στρώμα ηφαιστειακής τέφρας και χώματος από την έκρηξη του 79 μ.Χ., πάχους 9 μέτρων περίπου, άφηνε εκτεθειμένη πλέον την εντυπωσιακή διακόσμηση της βίλας σε πιθανές βλάβες από τα στοιχεία της φύσης και τους σεισμούς, ένας από τους οποίους συνέβη ένα μήνα μετά την έναρξη των ανασκαφών.
Kάθε καρότσι με συντρίμμια που αφαιρούταν από το σκάμμα της ανασκαφής φέρνοντας στο φως στήλες, αντικείμενα, ψηφιδωτά και τοιχογραφίες, τόσο μεγάλωνε η απειλή καταστροφής των ευρημάτων. Σύντομα έγινε σαφές ότι η οικία και η ζωντανή ζωγραφική της ήταν εξαιρετικά ευάλωτες, όχι μόνο στον ήλιο, τη βροχή και τον άνεμο αλλά και στους επίδοξους αρχαιοκάπηλους. Μόλις τρεις εβδομάδες μετά την ανακάλυψη αυτού του εντυπωσιακού ευρήματος της φημισμένης αρχαίας πόλης, οι ανασκαφές σταμάτησαν και η έμφαση μετατοπίστηκε προς την προστασία και τη συντήρηση. Οι αρχαιολόγοι θα χρειαστούν δύο δεκαετίες για να ανασκάψουν πλήρως την οικία.




Για να μελετήσουν τα ανώτερα στρώματα των νωπογραφιών χωρίς να καταστραφούν, οι συντηρητές λαμβάνουν μετρήσεις υπερήχων στην επιφάνεια σε έναν από τους ζωγραφισμένα διαδρόμους της έπαυλης. To study the top layers of the frescoed walls without damaging them, conservators take ultrasonic surface measurements in one of the villa’s painted corridors.



Για περισσότερο από έναν αιώνα, υπήρξαν πολλές προσπάθειες, άλλες επιτυχείς, άλλες ανεπιτυχείς για τη συντήρηση των τοίχων της έπαυλης, των δαπέδων και των νωπογραφιών. Σήμερα, πολλές ομάδες αρχαιολόγων, αρχιτεκτόνων, χημικών και φυσικών έχουν εμπλακεί σε ένα πολυετές έργο, χρησιμοποιώντας δοκιμασμένες στο χρόνο μεθόδους και καινοτόμες τεχνολογίες, για την αποκατάσταση των ζημιών που προκλήθηκαν από προηγούμενους συντηρητές και από το χρόνο, προκειμένου να αποκατασταθεί η έπαυλη και το εντυπωσιακό εσωτερικό της.



This villa, built around a central peristyle court and surrounded by terraces, is much like other large villas of Pompeii. The Initiation Chamber measures 15 by 25 feet, and is located in the front of the villa on the right side. The term "mysteries" refers to secret initiation rites of the Classical world. The Greek word for "rite" means "to grow up". The rites we see in the Villa of Mysteries seem to be aimed at preparing privileged protected girls for the psychological transition to life as married women. There are few written records about mystery religions and initiation rites.



Χτισμένη ακριβώς έξω από μία από τις κύριες πύλες της Πομπηίας κατά το πρώτο μισό του 2ου αιώνα π.Χ., η Βίλα των Μυστηρίων καλύπτει περίπου 3.716 τετραγωνικά μέτρα και είχε τουλάχιστον 60 δωμάτια.



The aerial photograph shows the villa viewed from the north west.


Το 79 μ.Χ., η έπαυλη υπήρχε ήδη για περισσότερο από διακόσια χρόνια και πιθανότατα είχε διαφορετικούς ιδιοκτήτες, είχε ανακαινιστεί και σε μεγάλο βαθμό επισκευαστεί, ιδιαίτερα μετά από ένα μεγάλο σεισμό που έγινε στην Πομπηία το 62 μ.Χ., ο οποίος κατέστρεψε πολλά κτίρια ενώ αρκετά χρειάστηκαν επισκευές σε όλη τη πόλη.



L'amour de la scène nuptial, 170 cm de hauteur, IIe Style. Pompéi, Villa des Mystères.



Σε διάφορες χρονικές στιγμές η έπαυλη λειτουργούσε, όπως πολλά αρχαία ρωμαϊκά κτήματα, τόσο ως πολυτελή οικία όσο και ως αγρόκτημα. Υπήρχαν δωμάτια για παραγωγή κρασιού (πατητήρια σταφυλιών), αρκετές μεγάλες κουζίνες καθώς και λουτρά, κήποι, ναοί, μαρμάρινα αγάλματα και όλοι οι αναγκαίοι χώροι που χρειαζόταν ένας πλούσιος πατρόνας για να υποδεχθεί τους πελάτες της επιχείρησης του αλλά και τους φίλους του για ευχάριστες στιγμές. Πολλά από τα δωμάτια ήταν διακοσμημένα με νωπογραφίες, συμπεριλαμβανομένων ενός υπνοδωματίου με απλούς μαύρους τοίχους, ενός αίθριου (atrium) διακοσμημένου με ζωγραφικούς πίνακες που αναπαριστούσαν την πέτρα, πολλών δωματίων με διακοσμητικά θέματα εμπνεόμενα από φανταστική αρχιτεκτονική και φυσικά τοπία αλλά και σκηνές από θυσίες, θεούς και Σάτυρους.



The subject is generally thought to show the rites of initiation to the Dionysiac mysteries, although others argue that the paintings are a rather extravagant allegory on marriage. The frieze depicting the rite is 17 metres long and 3 metres high, and is vividly painted, as the accompanying pictures testify.

http://lewebpedagogique.com/girolca/files/2013/03/fresque-villa-myst%C3%A8respanoramique.jpg

fresque-villa-mystères

Οι πιο εντυπωσιακές νωπογραφίες, ζωγραφισμένες στα μέσα του 1ου αιώνα π.Χ., βρέθηκαν σε χρονικό διάστημα λιγότερο της μίας εβδομάδας μετά την έναρξη των ανασκαφών, σε ένα χώρο περίπου 4,5x4,5 μέτρων που πιθανότατα χρησιμοποιούταν ως τραπεζαρία. Εκεί, πάνω σε ένα έντονο κόκκινο φόντο, ανθρώπινες φιγούρες πραγματικού μεγέθους, περισσότερες από δύο δωδεκάδες, συμμετάσχουν σε κάτι που έχει ερμηνευτεί με διάφορους τρόπους, όπως παιχνίδι ή παντομίμα, προετοιμασία μιας νύφης για το γάμο της ή, πιο συχνά, μια τελετουργική μύηση στην μυστηριακή λατρεία του Διονύσου.



Architecture avec colonne et guirlande de illages, IIe Style. Pompéi, Villa des Mystères. The adjoining oecus is accessed from the south west corner of the peristyle. The room is richly decorated in the second style with yellow panels set behind fluted columns on a low black balustrade. The decoration also features festoons of garlands and illusionary architecture and views of distant landscapes.



Για περισσότερο από δύο δεκαετίες, η έπαυλη ήταν γνωστή ως η «VillaItem» από τον Aurelio Item, ιδιοκτήτη του ξενοδοχείου της Πομπηίας uisse και ιδιωτικού ανασκαφέα που την αποκάλυψε για πρώτη φορά. Αλλά το 1931, ο Amadeo Maiuri, διευθυντής ανασκαφών στην Πομπηία, άλλαξε το όνομά της σε «Βίλα των Μυστηρίων» μετά τη δημοσίευση της ανασκαφικής έκθεσης όπου εστίασε την προσοχή του στη διακόσμηση του κόκκινου δωματίου, που αποτελεί το πιο ασυνήθιστο χαρακτηριστικό στοιχείο της έπαυλης.



Αυτή η σκηνή δείχνει μια γυναίκα, ίσως σε κίνηση, με την οποία πρόκειται να αυτομαστιγωθεί ενώ στη συνέχεια η ίδια ή ίσως μια διαφορετική γυναίκα, χορεύει παίζοντας κύμβαλα. This scene shows a woman, perhaps the initiate, cringing as she is about to be flogged, and then the same or perhaps a different woman dancing and playing cymbals.



Πέντε μήνες μετά την ανακάλυψη της «Βίλας των Μυστηρίων» η έπαυλη δεν είχε ακόμα σκεπή για προστασία. Η υγρασία άρχισε να διεισδύει και να αποδυναμώνει τους τοίχους και να βλάπτει τις νωπογραφίες, ενώ τα επιβλαβή άλατα του υγρού εδάφους άφηναν λευκές κηλίδες στα ζωγραφικά έργα με τον ήλιο να ξεθωριάζει τις εύθραυστες χρωστικές ουσίες.



Architecture avec porte monumentale, IIe Style. Pompéi, Villa des Mystères.



Οι πρώτες προσπάθειες συντήρησης περιλάμβαναν μερικές φορές αφαίρεση των νωπογραφιών, ανακατασκευή ή ενίσχυση των τοίχων και στη συνέχεια επανατοποθέτηση τους. Οι πρώτοι συντηρητές εφάρμοσαν επίσης ένα στρώμα κεριού αναμεμιγμένο με πετρέλαιο για να καθαρίσουν τις επιφάνειες των ζωγραφικών έργων, συντηρώντας με αυτό τον τρόπο τις αρχαίες χρωστικές ουσίες και σταθεροποιώντας τα εύθραυστα έργα αλλά δίνοντας στις νωπογραφίες μια στιλπνή όψη, την οποία οι αρχαίοι καλλιτέχνες δεν θα επιθυμούσαν. Την ίδια στιγμή, το κερί συμπλήρωνε τις ρωγμές στις επιφάνειες, στεγανοποιώντας την υγρασία στο εσωτερικό των τοιχωμάτων, με αποτέλεσμα να τις αποδυναμώνει περαιτέρω καθώς κινδύνευε πλέον η αντοχή του κονιάματος που συγκρατούσε τα τοιχώματα μεταξύ τους.



La Révélation, 170 cm de hauteur, IIe Style. Pompéi, Villa des Mystères.



Η έπαυλη μέχρι το 2013, όπως και οι περισσότερες της Πομπηίας, χρειαζόταν απόλυτη ανάγκη από σύγχρονες μεθόδους συντήρησης, καθώς είχε δημιουργηθεί μεν ένα προστατευτικό κάλυμμα αλλά αυτό είχε κατασκευαστεί σε διάφορες φάσεις κατά τη διάρκεια των ετών. Μέρη των ζωγραφικών έργων κατέρρεαν από ασταθείς τοίχους και τα ψηφιδωτά είχαν υποστεί σοβαρές ζημιές από τα πόδια εκατομμυρίων επισκεπτών. Οι επαναλαμβανόμενες εφαρμογές του κεριού προκάλεσαν την οξείδωση των χρωστικών ουσιών, με αποτέλεσμα τα χρώματα να σκουραίνουν, ενώ οι νωπογραφίες απέκτησαν μια κίτρινη απόχρωση, αλλάζοντας σημαντικά την όψη τους. «Όλες οι επιφανειακές διακοσμήσεις της έπαυλης, τα δύο ψηφιδωτά και οι νωπογραφίες, είχαν συντηρηθεί στο παρελθόν με λανθασμένο τρόπο», λέει ο Stefano Vanacore, διευθυντής του εργαστηρίου αποκατάστασης στην Πομπηία. «Αλλά ποτέ δεν υπήρξε ένα μεγάλο, ολοκληρωμένο πρόγραμμα, όπως κάνουμε τώρα. Ψάχνουμε σε κάθε επιφάνεια για να αναλύσουμε τα υλικά που χρησιμοποιούνται, τόσο τα αρχαία όσο και τα σύγχρονα, και να διερευνήσουμε τα αίτια της υποβάθμισης. Μόνο τότε θα μπορέσουμε να αποκαταστήσουμε την έπαυλη σωστά».



Οι συντηρητές χρησιμοποιούν τώρα laser για να καθαρίσουν τις νωπογραφίες. Conservators are now using lasers to clean the frescoes, including the panel above.



Μερικές από τις μεθόδους που χρησιμοποιούνται επί του παρόντος έχουν χρησιμοποιηθεί εδώ και δεκαετίες από συντηρητές στην Πομπηία. Ατομικές ψηφίδες έχουν αντικατασταθεί, μία προς μία, σε κάθε ψηφιδωτό, χρησιμοποιώντας αρχαίο υλικό όποτε ήταν δυνατόν. Οι νωπογραφίες έχουν καθαριστεί με το χέρι χρησιμοποιώντας νυστέρι ή χημικό διάλυμα. Οι ζωγραφισμένες επιφάνειες έχουν ενοποιηθεί με μία ακρυλική ρητίνη αραιωμένη με απιονισμένο νερό που στη συνέχεια εφαρμόστηκε με ένεση μέσα στις ρωγμές. Ωστόσο, σήμερα οι ομάδες συντήρησης έχουν περισσότερα εργαλεία υψηλής τεχνολογίας στη διάθεσή τους, όπως λέιζερ για τον καθαρισμό των νωπογραφιών, υπέρηχο, θερμική απεικόνιση και ραντάρ για την αξιολόγηση του επιπέδου φθοράς των τειχών και των ζωγραφισμένων πινάκων. Μη επανδρωμένα αεροσκάφη, γνωστά και ως drones, χρησιμοποιούνται για την εξέταση του συνόλου των προστατευτικών καλυμμάτων της έπαυλης. «Λόγω της ιστορικής σημασίας της «Βίλας των Μυστηρίων» και το πόσο πολύτιμη είναι για εμάς, απαιτείται μεγάλη προσοχή», δηλώνει ο Vanacore. «Είμαι ενήμερος ότι εργαζόμαστε σε μια από τις πιο σημαντικές οικίες της Πομπηίας και ότι η ευθύνη μας είναι τεράστια. Γνωρίζω ότι το έργο θα κρίνεται για πάντα από τα αποτελέσματα, από τους ανθρώπους και από το χρόνο».



Ο "διονυσιακός" ζωγραφικός πίνακας απεικονίζει μια καθιστή γυναίκα. Ένας έρωτας κρατάει έναν καθρέφτη, στον οποίο καθρεφτίζεται ενώ ο προβληματισμό της είναι ορατός στην έκφρασή της. This panel of the Dionysiac frieze depicts a seated woman, possibly the initiate. A cupid holds a mirror in which her reflection is visible.



Μολονότι οι νωπογραφίες φαίνεται να υφίστανται ως ένα ενιαίο στρώμα στον τοίχο, στην πραγματικότητα έχουν δημιουργηθεί πάνω σε πολλαπλά στρώματα με τέτοιο τρόπο που καθιστά το έργο τέχνης μέρος του ίδιου του τοίχου. Η αληθινή νωπογραφία δημιουργείται ξεκινώντας με αρκετές στρώσεις σοβά – συνήθως δύο παχιές στρώσεις που αφήνονται να στεγνώσουν και να σκληρύνουν, και μια τρίτη, ομαλή. Οι ξηρές χρωστικές ουσίες αναμιγνύονται με νερό και ζωγραφίζονται πάνω στην τρίτη στρώση όσο αυτή είναι ακόμα υγρή. Δεδομένου ότι αυτό το ανώτατο στρώμα στεγνώνει, η ζωγραφική γίνεται μέρος του τοίχου, δημιουργώντας μια ανθεκτική επιφάνεια που μπορεί να διαρκέσει εκατοντάδες, ακόμη και χιλιάδες χρόνια, σε αντίθεση για παράδειγμα, με μια ελαιογραφία σε καμβά, η οποία μπορεί εύκολα να αποκολληθεί ή να ξεφλουδίσει. Η «Βίλα των Μυστηρίων» έχει δεκάδες τοίχους με νωπογραφίες, το σύνολο των οποίων χρειάζεται προσοχή, σύμφωνα με τον Vanacore.



Για να συμπληρώσουν τις ρωγμές στους ζωγραφικούς πίνακες, οι συντηρητές προσθέτουν με ένεση αραιωμένη ακρυλική ρητίνη απευθείας στις επιφάνειες. Αυτός ο πίνακας απεικονίζει δύο νέους σάτυρους, από τους οποίος ο ένας κρατάει μια μάσκα ενώ δίπλα τους υπάρχει ένας ηλικιωμένος Σειληνός, σύντροφος και καθοδηγητής του Διονύσου. To fill cracks in the paintings, conservators inject a diluted acrylic resin directly into the surfaces. This panel depicts two young satyrs, one holding a mask, and an elderly Silenus, Dionysus’ companion and tutor.



Αν και οι τοίχοι αυτοί είναι ανθεκτικοί, πρέπει ακόμα να αντιμετωπίζονται με τη δέουσα προσοχή. «Θεωρήσαμε ότι τα λέιζερ ήταν μια καλή μέθοδος για να καθαρίσουμε τις νωπογραφίες, επειδή επιτρέπουν τον απαλό καθαρισμό των σκληρών επιφανειών και υπάρχει ελάχιστη επίδραση στο έργο τέχνης», λέει ο Vanacore. Παρά το γεγονός ότι τα λέιζερ χρησιμοποιούνται συνήθως για τον καθαρισμό πέτρας, έχουν δοκιμαστεί τόσο σε μέταλλα όσο και σε κεραμικά με μεγάλη επιτυχία. Η διαδικασία με την οποία τα λέιζερ καθαρίζουν τις νωπογραφίες – μερικά microns τον χρόνο – ονομάζεται φωτοεκτομή, ένα είδος εξάτμισης αυτού που εμφανίζεται ως ένα στρώμα μαύρης κρούστας. «Αυτό επιτρέπει τον ακριβή καθαρισμό αρκετά ευαίσθητων επιφανειών και είναι επίσης λιγότερο χρονοβόρο από ό, τι χρησιμοποιώντας ένα νυστέρι ή χημικές ουσίες», προσθέτει ο Vanacore. Ακόμη και όταν η επιφάνεια είναι αρκετά υποβαθμισμένη, το λέιζερ μπορεί να αφαιρέσει μικρές ποσότητες ρύπων, χωρίς να επηρεάζει το στρώμα από κάτω, αποκαλύπτοντας όσο το δυνατόν γίνεται την αρχαία ζωγραφική χωρίς να τη θέτει σε κίνδυνο.



Cave Canem (Beware of the Dog). House of the Tragic Poet, Pompeii.



Ως μέρος της συνολικής έρευνας της «Βίλας των Μυστηρίων», η αρχαιολογική υπηρεσία της Πομπηίας, η οποία επιβλέπει όλες τις εργασίες στην αρχαία πόλη, προσκάλεσε επίσης μια ομάδα από το πανεπιστήμιο Kielτης Γερμανίας για να ερευνήσει την έπαυλη, χρησιμοποιώντας επίσης μεθόδους τελευταίας τεχνολογίας. Δεδομένου ότι δεν είναι πλέον αποδεκτή η πρακτική απόσπασης των νωπογραφιών από τους τοίχους που ακολούθησαν οι πρώτοι συντηρητές της έπαυλης, η ομάδα του Kiel έπρεπε να εξετάσει άλλες τεχνικές, όπως αυτές που χρησιμοποιούνται κατά τη διάρκεια ενός ερευνητικού προγράμματος του 2012 στην «Οικία του Τραγικού Ποιητή» - άλλη μια εντυπωσιακά διακοσμημένη έπαυλη με το χαρακτηριστικό ψηφιδωτό «Προσοχή στον Σκύλο» («Beware of the Dog») - για να διερευνήσουν τη ζημιά τόσο στους ζωγραφικούς πίνακες όσο και στους τοίχους. «Θέλαμε να χρησιμοποιήσουμε μη καταστροφικές τεχνικές για να ποσοτικοποιήσουμε τις ιδιότητες της αρχαίας ζωγραφικής και τους τοίχους του σπιτιού, προκειμένου να προσδιορίσουμε το επίπεδο αποσύνθεσης», δηλώνει οCristiano Luigia, μέλος της ομάδας. Χρησιμοποιώντας έναν συνδυασμό αυτών των εξελιγμένων μεθόδων, η ομάδα του Kiel ήταν σε θέση να δημιουργήσει ακριβείς χάρτες που μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να κατευθύνουν καλύτερα το έργο αποκατάστασης της έπαυλης.



Με τη χρήση της θερμογραφίας, που ανιχνεύει μικρές αλλαγές της θερμοκρασίας στην επιφάνεια των τοίχων, οι ερευνητές μπορούν να εντοπίσουν ρωγμές και τα προβληματικά σημεία όπου τα έργα αρχίζουν να φθείρονται, χωρίς ποτέ να αγγίζουν τον τοίχο. By using thermography, which detects small changes in the surface temperature of the walls, researchers can spot cracks and places where the paintings have become detached, without ever touching the wall.



Η τεχνική του υπέρηχου είναι η πλέον κατάλληλη για τη μελέτη του εξωτερικού στρώματος των τοίχων, που περιλαμβάνει έργα ζωγραφικής και γύψο ακριβώς από κάτω, εξηγεί ο Cristiano. Η τεχνική αυτή μετρά την ταχύτητα των υπερηχητικών κυμάτων που διαδίδονται κατά μήκος των επιφανειών του τοίχου – οι διακυμάνσεις στην ταχύτητα μπορεί να βοηθήσουν τους επιστήμονες και συντηρητές να ανιχνεύσουν ρωγμές, κορεσμό ύδατος ή παρουσία αλάτων. Εικόνες του τοίχου μπορούν επίσης να δημιουργηθούν με τη χρήση ενεργητικής και παθητικής θερμογραφίας που χρησιμοποιούνται για να ανιχνεύσουν και να καταγράψουν μικρές αλλαγές στη θερμοκρασία της επιφάνειας των τοιχωμάτων. Η παθητική θερμογραφία παίρνει μετρήσεις θερμοκρασίας χωρίς να αλλοιώνει την επιφάνεια με οποιονδήποτε τρόπο, ενώ η ενεργητική θερμογραφία θερμαίνει τον τοίχο ελάχιστα – μόλις δύο βαθμούς – προκειμένου να διερευνηθεί η ανταπόκριση των τοίχων στη θέρμανση. «Οι ρωγμές σε αποσπασμένες νωπογραφίες αλλά και σε τοίχους μπορούν να εντοπιστούν σε μέρη όπου η θερμοκρασία είναι υψηλότερη από την ευρύτερη περιοχή κατά τη διάρκεια της ενεργητικής θέρμανσης και χαμηλώνει απότομα», εξηγεί ο Cristiano. Οι εισροές νερού συνήθως συμπεριφέρονται ακριβώς με τον αντίθετο τρόπο.





Σε αυτή την ομάδα, μια γυναίκα με πέπλο, πιθανόν σε κίνηση, φαίνεται να προετοιμάζεται για τις τελετές που αρχίζουν. Τα υπόλοιπα στοιχεία του ζωγραφικού πίνακα είναι ένα αγόρι που διαβάζει ένα κείμενο, μια καθιστή ιέρεια και μια άλλη γυναίκα σε κίνηση, που μεταφέρει ένα δίσκο με γλυκά και ένα κλαδάκι δάφνης. In this panel, a woman, likely the initiate, is shown veiled as preparations for the rites begin. The other figures are a boy holding a text, a seated priestess, and another woman, or perhaps the initiate again, carrying a tray of cakes and a laurel sprig.



Άλλες μέθοδοι μπορούν να φτάσουν ακόμα πιο βαθιά κάτω από την επιφάνεια. Με τη χρήση συσκευών που εκπέμπουν και λαμβάνουν ηλεκτρομαγνητικά κύματα, τα οποία σκεδάζονται διαφορετικά, ανάλογα με τα υλικά που διαπερνούν και το βάθος που φθάνουν, η ομάδα του Kiel ήταν σε θέση να δημιουργήσει εικόνες της εσωτερικής δομής των τοίχων. Οι ιδιότητες σκέδασης των ηλεκτρομαγνητικών κυμάτων εξαρτώνται από τη σύνθεση του υλικού και το επίπεδο κορεσμού του νερού στους τοίχους. «Όλες οι εικόνες που δημιουργήθηκαν με τη χρήση αυτών των τεχνολογιών θα βοηθήσουν να αναπτυχθεί ένα αποτελεσματικό σχέδιο για τη μελλοντική συντήρηση», λέει ο Cristiano.



Η αποκατάσταση των ψηφιδωτών της έπαυλης αποτελεί υψηλή προτεραιότητα και απαιτεί την αντικατάσταση των ψηφίδων ξεχωριστά με το χέρι.Restoring the villa’s mosaics is a high priority and requires replacing the tesserae individually by hand.



Μεγάλο μέρος της «Βίλας των Μυστηρίων» καλύπτεται από ένα σύγχρονο κέλυφος, που χτίστηκε για την προστασία της και αποτελείται από πολλά διαφορετικά υλικά ενώ χρονολογείται σε διάφορες περιόδους. Πριν από δύο χρόνια, κατέρρευσε μια δοκίδα που υποστήριζε το κάλυμμα πάνω από το περιστύλιο του περίστυλου κήπου, σημαντικό μέρος κάθε πλούσιας ρωμαϊκής οικίας. Λίγο αργότερα, η αρχαιολογική υπηρεσία αποφάσισε να αξιολογήσει τη δομική ακεραιότητα ολόκληρου του κελύφους. «Στο παρελθόν, το κέλυφος εξεταζόταν όταν προέκυπτε ανάγκη ή όταν εντοπιζόταν ένα συγκεκριμένο ελάττωμα», δηλώνει ο αρχαιολόγος Immacolata Bergamasco, ο οποίος ηγήθηκε της προσπάθειας. «Τώρα έχουμε την πρόθεση να εξετάζουμε όλα τα μέρη όλων των κατασκευών που καλύπτουν την έπαυλη».



Οι τρέχουσες προσπάθειες περιλαμβάνουν μέτρα για τη συντήρηση του εσωτερικού και της διακόσμησης, καθώς και χρήση μη επανδρωμένων αεροσκαφών για να φωτογραφίσουν το σύγχρονο προστατευτικό εξωτερικό κέλυφος που καλύπτει και προστατεύει την έπαυλη. Current efforts include measures to conserve the interior and decorations, as well as using drones to photograph the modern exterior shell that covers and protects the villa.



Η ομάδα του Bergamasco έχει χρησιμοποιήσει κάποιες συμβατικές μεθόδους, συμπεριλαμβανομένων των δοκιμών με σφυρί για τον προσδιορισμό της αντοχής τμημάτων του σκυροδέματος και δοκιμών για τη μέτρηση του επιπέδου υγρασίας στα ξύλινα δοκάρια του κελύφους. Αλλά χρησιμοποιείται επίσης μια πολύ νεότερη τεχνική: μη επανδρωμένα αεροσκάφη, γνωστά και ως drones, στα οποία τοποθετούνται φωτογραφικές μηχανές, οι οποίες λαμβάνουν χιλιάδες εικόνες του κελύφους από αέρος. Αυτό επέτρεψε στους αρχαιολόγους και συντηρητές να δουν περιοχές του κελύφους που είναι δυσπρόσιτες και ως εκ τούτου δεν έχουν ποτέ φωτογραφηθεί ενώ παρείχαν την πρώτη ολοκληρωμένη επισκόπηση της κατασκευής. Ο Bergamasco ήταν ακόμη σε θέση να τοποθετήσει μια ειδική κάμερα που ανιχνεύει την συσσωρευμένη υγρασία, εχθρό των συντηρητών της Πομπηίας. «Ο σκοπός αυτής της τεχνικής δεν είναι μόνο να αναλύσει την κατάσταση της κάλυψης αλλά και να παρέχει πληροφορίες για διαρθρωτικές και αρχαιολογικές αναλύσεις», λέει ο Bergamasco. «Εμείς δεν θέλουμε μόνο να προστατεύσουμε την «Βίλα των Μυστηρίων» όσο καλύτερα γίνεται αλλά να αναπτύξουμε μια μεθοδολογία που μπορεί να χρησιμεύσει ως σημείο αναφοράς για όλες τις αρχαίες οικίες της πόλης».



Les Préparatifs du sacrifice, 170 cm de hauteur, IIe Style. Pompéi, Villa des Mystères.


Καθώς οι σύγχρονοι επισκέπτες της Πομπηίας περπατούν τα χιλιόμετρα των αρχαίων δρόμων που καλύπτονται με τις αυθεντικές πέτρες, κατευθυνόμενοι προς το Forum, όπου ναοί και αποθήκες εξακολουθούν να στέκονται, περνούν από ένα αρτοποιείο με μια τεράστια μυλόπετρα και περιπλανώμενοι στο εσωτερικό της πόλης με τα πανδοχεία, τα καταστήματα, τα σπίτια και τους οίκους ανοχής να εξακολουθούν να βρίσκονται παραταγμένα στους δρόμους, είναι εύκολο να πιστεύουν ότι η πόλη εμφανίζεται ακριβώς όπως ήταν την ημέρα που ξέσπασε ο Βεζούβιος σχεδόν πριν από δύο χιλιετίες.




L'Allaitement du chevreau, 170 cm de hauteur, IIe Style. Pompéi, Villa des Mystères.
Πουθενά αυτό δεν φαίνεται να είναι πιο αληθινό από ό, τι στη «Βίλα των Μυστηρίων». Αρχαία ψηφιδωτά διακοσμούν ακόμα τα αυθεντικά δάπεδα της έπαυλης και εκπληκτικές νωπογραφίες είναι ακόμα ορατές στους τοίχους.




Matrone assise, 170 cm de hauteur, IIe Style. Pompéi, Villa des Mystères.
Η έπαυλη έρχεται σε πλήρη αντίθεση με πολλές από τις οικίες της πόλης, όπου ο πλούσιος διάκοσμος έχει αρπαχθεί από αρχαιοκάπηλους ή βρίσκεται σε ιδιωτικές συλλογές και μουσεία διάσπαρτα σε όλο τον κόσμο, αμέσως μετά την ανακάλυψη της πόλης στα μέσα του 18ου αιώνα. Αλλά όταν πάρθηκε η απόφαση να παραμείνουν τα ζωγραφικά έργα στη θέση τους στην «Βίλα των Μυστηρίων», ξεκίνησαν αμέσως οι προκλήσεις για τον τρόπο προστασίας της έπαυλης - όπως έκανε και το πλήθος των παραγόντων που επηρέασαν την αρχική της εμφάνιση. Έτσι, αυτό που μπορεί να δει κανείς σήμερα στην Πομπηία δεν είναι μόνο το αποτέλεσμα μόνο του τι έχει θαφτεί κάτω από τα ηφαιστειακά κατάλοιπα αλλά και το έργο αιώνων από ιδιώτες ανασκαφείς και επαγγελματίες αρχαιολόγους - ακόμη και κυνηγών θησαυρού - οι οποίοι έχουν λεηλατήσει, ανασκάψει, ανοικοδομήσει και συντηρήσει την αρχαία πόλη και την εντυπωσιακή ιδιωτική της έπαυλη.



Πηγή: J. Lobell, Archaeology
http://kostasvakouftsis.blogspot.gr/2014/06/saving-villa-of-mysteries.html